Nocne, sherlockowe zagadki.

"Noc - czas od zachodu do wschodu słońca" ~ sjp.pl 

Internetowy, podkreślam, internetowy (podkreślam ponieważ internet to osobny organizm, kreatura) słownik języka polskiego informuje mnie czym jest noc. Mówię o cytacie wyżej. Kurwa, jakież to suche! Taka typowa, sucha informacja. Wymięty z dupy papierek. Niby czegóż mogę oczekiwać po słowniku, ale, kurwa, noc to dla mnie coś więcej. Kocham noc. Cisza, spokój, nie ma nikogo, nawet jebanego cienia czasami nie ma. A tak by się mogło wydawać, że jest nierozłączny. Aż chce się dziękować społeczeństwu, że dzięki temu, że sieje propagandę, można zasmakować spokoju. Takiego prawdziwego spokoju. Jedynym jego wrogiem jest czas, który zapierdala. Zapierdala - i to jak pojebany. Siedzisz i zaczynasz dumać o pierwszej, kończysz o trzeciej, a myślałeś nad pierdolonym detalem. W końcu znużony idziesz spać i już czujesz presję, że obudzisz się rano, znowu czeka Cię to samo, ciągłe narzekanie matki, sprzątanie, wyjście z psem na spacer itp. Od tej presji aż się chce palić. Często tym detalem nad którym dumam jest jakiś jebany papieros. A taki byłem temu przeciwny! Zawsze było "Nie pal przy mnie, bo to śmierdzi", "Fu, ohydztwo!", "Nie rozumiem, jak możesz palić", "Zaraz się przez ciebie zrzygam", "Zobaczysz, zrzygam się na ciebie". A teraz? "Masz jednego?". Palę rok! Pojebane, jak bardzo jakaś substancja może zawładnąć człowiekiem, że aż kiedy tylko ma spokój myśli o tym, automatycznie sobie ten spokój zabierając. 

Wracając do spokoju, noc to piękny czas. Chciałbym, żeby trwał wieczny. Po prostu kocham ten stan, kiedy bolą mnie oczy albo od jakiejś chujowej książki, albo od ekranu telefonu, albo od ekranu laptopa, czuję zmęczenie, a także jedną, wielką, bonusową emocję. Kompletny random. Zawsze coś innego. Kiedy patrzy się z zewnątrz moje noce mogą wydawać się nudne. Dla mnie spokój jest tylko płachtą dla chaosu. Ciągły chaos w głowie. Człowiek na co dzień zaspany, mówi się, że flegmatyk, a myśli ma tysiąc, nie może się na niczym skupić. W nocy myśli znajdują ujście. Oswobodzone. Wolne. Wykorzystują wszystko, byleby wprowadzić mnie w pewien nastrój. Udaje im się to. I to w chuj. Przez nie potrafię się zwijać z bólu, śmiać się, wmawiać innym, że jestem naćpany, a także czuć klasyczną dla mnie, wymiętą pustkę. Potrafię sobie nawet przypomnieć jakąś wtopę i leżeć jak kamień i myśleć "Boże, jaki wstyd...". Większość powiedziałaby, że to chore. Moim zdaniem to tylko zaglądanie wgłąb siebie. 

Mimo wszystko noc jest moją ulubioną porą dnia. Nie ma matki, która woła Cię za każdym razem gdy usiądziesz, natrętnych znajomych, krzyków z zewnątrz, samochodów, światła. Jestem tylko ja, mój chory czerep i muzyka na słuchawkach. Jakaś książka, facebook, rozkminy i potok niepotrzebnych myśli. Ostatnio także piosenki Biebera. Piosenka od chłopaka poznanego przez internet, który mi się podoba. Ba, powiedział mi nawet, że mu się ta piosenka ze mną kojarzy, a jest to jego ulubiona. Ale jednak mimo wszystko chcę go spławić, gdyż ta znajomość nie ma sensu. Znam siebie. Wiem jaki jestem. Wiem, że chcę go spławić, bo albo ja będę cierpieć ze swoją wmówioną bezuczuciowością i zimnem, albo on, ze swoim darem do olewania mnie i niszczenia każdego dialogu. Jak widać częstym tematem rozkmin, są chłopcy, którzy mi się podobają, których poznaję przez internet. Często piszę o nich wiersze, o ile w ogóle je piszę. Ale zazwyczaj wiersze są o nich. O mojej nadziei, aż w końcu chłodzie ode mnie i nienawiści do nich, mimo, iż oni nic mi nie zrobili, nie byli nawet świadom złamania mi serca pięćset razy. Wszystko pod przykrywką bycia zimnym typem człowieka, który uważa się za najmądrzejszego i ciągle się mądrzy, a także niby chce mieć ciągle rację. Mówią mi to Magda i Wika, moje przyjaciółki. Są dla mnie jak siostry. Ale ciągle mam wrażenie, że czymś im przeszkadzam, jakoś im nie pasuję, nie tylko tym, że się mądrzę. Wiktoria powoli znajduje sobie nowe towarzystwo i głupieje, a Magda idzie do nowej szkoły, a także próbuje być na siłę wkurwiająca i próbuje na siłę być suką. Tylko po chuj? Natalia, moja kolejna przyjaciółka, z tym, że internetowa, mówiłaby mi to samo, gdyby ze mną serio rozmawiała, a także serio mnie słuchała. Skupia się tylko na sobie. Powoli dochodzę do wniosku, że serio nic nie ma sensu. Nawet moja siostra, za którą wiem, że oddałbym życie, straci ze mną kontakt jakikolwiek za cztery lata. Wyjadę na studia. Potem wrócę. Usiądziemy razem przy jednym stole, będziemy wpatrzeni w talerze i zapytam się jej "Jak tam w szkole?". Odpowie, że dobrze. Na tym skończy się cały dialog. Nie chcę tego. Ta dziewczynka miała być moja. Miała być taka, jakim ja zawsze chciałem być... Niestety mój plan nawet nie wejdzie w życie. Ona o mnie zapomni i ja to wiem... Każdy będzie żyć swoim życiem. Ja z dala od tego piekła jakim jest ten pierdolony dom i to jebane miasto, a ona będzie tu. Przeżywać to wszystko na nowo... Współczuję jej na starcie. 

Myślę nad częstszym pisaniem tutaj. Jest to jedyny czas, kiedy nie ma tego potoku myśli, ba, w ogóle nie myślę, a pisanie przychodzi naturalnie. Samo z siebie. Jakby tekst, który tylko czekał, żeby wyjść z moich palców i być w końcu zapisany. Dzięki temu układam myśli, bardziej zdaję sobie sprawę z pewnych rzeczy, a także powoli uświadamiam sobie, że coś czuję... I to tak, jak zawsze chciałem czuć. Bez znieczulicy. Nagle zacząłem też przeklinać w jakimkolwiek tekście pisanym. Zawsze się powstrzymywałem, ale wtedy nawet nie brzmiałem jak ja, a wypowiedź wyglądała pedantycznie i gdy ją czytałem, czułem się jakbym był jakiś ograniczony. Zero ograniczania się od teraz. Piszę o wszystkim i piszę jak chcę. O ile w ogóle piszę... Anyway, nie chcę się ograniczać. Pozostało mi tylko modlić się, żeby nikt tego nie znalazł, ewentualnie zrobić z tego bloga prywatnego.

+ Małe PS. Postanowiłem, że nikt z mojego otoczenia, ani żaden bliski przyjaciel (mam na myśli, Magdę, Wikę i Natalię) się o tym blogu nie dowie. Bardzo chciałbym komuś o tym blogu powiedzieć, niekoniecznie podać adres, ale jednak zdecydowałem, że tak będzie najlepiej. Jestem fałszywym człowiekiem. Nic nie mówię wprost, tak jak chyba każdy. Mam ukryte myśli i chcę, żeby były tutaj częściej, tak jak dzisiaj. W każdym razie, nawet o tym blogu nie zamierzam wspominać. 

Inna forma człowieka.

Nie żyję zbyt długo. Choć mimo wszystko, pewne małe osóbki powiedziały mi już "Dzień dobry" (ot oznaka starości!). Wciąż się kształtuję, muszę wybierać. Wybierać przyszłość. Myśleć przyszłościowo. Zamiast tego pojawia się niezdecydowanie i egzystencjalne rozmyślanie na temat tego, kim jestem, kim byłem, kim się stałem, kim będę. Z wielkim zamiłowaniem odpowiedziałbym sobie na wszystkie te pytania "Nikim!", lecz tak się bawić nie chcę. Muszę coś robić. Każdy musi coś robić. Nawet jeśli nie musi, to jeżeli robi, to znaczy, że chce. Ja też chcę. 

Mój wrodzony instynkt lenia i materialisty podpowiada mi, że tak naprawdę nie chcę nic robić, a chcę tylko pieniędzy. Mimo wszystko świadomość i wszystko inne mówią: "Skrajność! Jesteś w stanie robić, jak każdy inny!". Pytanie - co ja chcę robić? Póki żyję nie powiedział mi tego ani żaden psycholog, ani moja mama, ani mój tata, moi przyjaciele, ani nawet wszechwiedzący psychiatra. Odpowiedź zawsze ta sama, jeżeli inaczej brzmi - wciąż to samo dostaję. "Musisz sam na to wpaść!". Po pomoc uciekłem do ukochanego internetu. Eh, taaak, internet! Cudowny! Szukasz przepisu, masz przepis jak byk. Szukasz porady, dostajesz ją! Jednakże magiczna moc internetu kończy się, kiedy poszukuję odpowiedzi na pytania typowo rozmyśleniowe, egzystencjalne. Innej reakcji nie mam, jak tylko sławne, polskie kurwa mać. Internet albo podsuwa gówno warte testy pseudo-psychologiczne z ortografią na poziomie czwartej klasy (mówię jako mistrz ortografii, który poprawia każdego, lecz sobie nie da, możecie klękać!), oraz głosi niby mądrze "zamień hobby w pracę i pieniądze". Mądre. Mądre wywinięcie się od trapiącego pytania i zajebiste wyminięcie. Zaprawdę powiadam, przepiękna riposta, przepiękna! Jestem zgaszony. A internet wyłączony. Nie dał mi on nic prócz kolejnego pytania: "Jakie jest moje hobby i co mam z nim zrobić!?". Odruchowo odpowiadam sobie "Pisanie!". Bzdura jakich mało! Ani mnie to nie pochłania, po części wychodzi, dlatego też, kiedy ktoś typowo pyta mnie o jakieś hobby, zamiłowanie, pasję, odpowiadam, że pisanie, żeby nie było, że jestem człowiekiem, który nie ma jakiegokolwiek ciekawego życia. Czemu wychodzi po części? Cóż, kilka opowiadań, dwa czy trzy wygrane konkursy. Piszę, kiedy nie mam co robić i nie robię z tym nic, prócz nakładania na siebie kolejnych postanowień:
-Zacznę pisać częściej wiersze - TAKI CHUJ! 

-Zrobię bardzo przejrzysty, dokładny i szczegółowy plan następnej powieści - TAKI CHUJ! 

-Napiszę powieść, bo przecież tak bardzo mam coś do powiedzenia - TAKI CHUJ!

-Napiszę COKOLWIEK - TAKI CHUJ! 

Piszę, jeżeli się albo zmuszę, albo coś z zewnątrz mnie zmusi. Silna wena, zazwyczaj jakiś durny film robiący tak wielką sieczkę z mojego mózgu, że nagle zaczynam zachowywać się inaczej. 

Wracając do tematu, jakim jest moja przyszłość. Jeżeli już uznam pisanie jako moje hobby, a uznam pomijając wiele nieścisłości, to jaki czeka mnie zawód? Pisarz? Dziennikarz? Może nauczyciel? Kurwa mać, chcę coś osiągnąć! Chcę pieniędzy! Jako pisarz się nawet nie utrzymam, za rzadko piszę. Dziennikarz? Jestem zbyt subiektywny. Nauczyciel? Takie zarobki za taką robotę to moje kochane państwo może sobie wsadzić w tyłek. Wiem jedno - jeżeli skończę jako nauczyciel, lub policjant, świadczyć to będzie tylko i wyłącznie o tym, jak nisko upadłem. Jeżeli wakacje spędzę nad polskim morzem do którego mam bardzo blisko, zamiast nad morzem śródziemnym, lub karaibskim, to wiedzcie, że moja twarz błotu bliźnim. Aktualnie obstawiam po gimnazjum liceum z klasą o profilu humanistycznym. Jeżeli się uda (DAJ BOŻE) - medyczna, mimo, iż mój tęgi móżdżek takiego wysiłku nie zniesie. 

Nie wiem co mam robić w życiu. Tyle. Typowe zero. Tonę w rzece i płynę z prądem. Mimo iż wmawiam wszystkim, jaki to ja jestem ukierunkowany i jak bardzo wiem, co chcę robić w życiu, jestem nikim. Typowa próba wymuszenia respektu. Taka inna forma człowieka. 

Zmienni ludzie.

"Miłość trwa wiecznie, to tylko ludzie się zmieniają" ~ Paulo Coelho

Zmiany towarzyszą nam całe życie. Można nawet posunąć się dalej i stwierdzić, że całe nasze życie to zmiany. Mimo, iż ludzki żywot to chwila, potrafi pokazywać okropne i niewyobrażalne oblicza w ciągu minuty. To samo jest z człowiekiem. Poznaliśmy dobrodusznego pana Iksińskiego, lub pracowitą panią Iksińską, zakochujemy się od pierwszego wejrzenia, zaciskamy pięści z miłości, kochamy do ostatnich sił, gdy nagle ktoś, kogo niby kochaliśmy, okazuje się być innym człowiekiem. Z ciepłego, radosnego, energicznego mężczyzny, staje się leniwym, aroganckim, grubiańskim gburem. Z uśmiechniętej, ambitnej, dobroczynnej dziewczyny, staje się bezuczuciową, podłą, zimną suką. Chłopak pomagający ojcu i idący dobrą ścieżką, okazuje się być narkomanem. Pracowita, mądra dziewczyna, okazuje się być alkoholiczką. 

Nachodzi aż pytanie, czy to człowiek się zmienia, czy może poznajemy jego kolejne warstwy? Faktem jest, iż ludzie mają maski. Chowają się za nimi, jak za tarczą. Tarczą, broniącą przed pociskami realności i rzeczywistości. Plan idealny. Utworzyć nowego człowieka i zbudować go wokół siebie od podstaw. "Byłam sobą, ludziom się to nie spodobało, więc zostałam suką". Wina społeczeństwa, czy może jednak schowanego? U obu stron można zauważyć drzazgę. 

Co ja sądzę na temat zmienności ludzkiej? Nic. Nie wiem co myśleć. Zarówno psychologicznie jak i logicznie ciężko się to tłumaczy. 

Zmieniamy się pod wpływem wszystkiego. Jesteśmy pustymi kartkami papieru. Dopiero środowisko robi z nas obraz. Piosenka, wiersz, miłość, przyjaźń, pieniądze, nowe otoczenie. Kształtujemy się pod wpływem. Nie robimy tego sami. Jesteśmy perfidnie wyręczani. Nie jesteśmy oryginalni. 

Jednakże od kiedy do kiedy się kształtujemy? Zależy którego dnia się urodziłeś i którego dnia umrzesz. 

Wstępy wstępami. Robota robotą.

Witajcie, kochani!

Wracam do blogowania. Nowa energia, dużo siły, pomysłów. Na pewno mnie nie znacie, lecz mogę Wam z góry powiedzieć, iż już kiedyś miałem do czynienia z blogowaniem, a mianowicie blogowałem od bodajże ósmego(?) roku życia. Dla zaktualizowania informacji wspomnę, iż lat mam piętnaście, jestem uczniem gimnazjum (gimby gimbami). Tak jak większość gimbo-blogerów wspomniałbym, że jestem normalnym chłopcem z szalonymi pomysłami. Niestety minąłbym się z prawdą. Odstaję od reszty ludzi. Nie ma co ukrywać. Spowodowane jest to albo tym, że nie noszę spodni dresowych tzw. dresów (przypomnę, że chodzę do gimnazjum), tudzież tym, że wypowiadam swoje własne zdanie głośno i nie idę za stadem. W mojej szkole każdy trend i wszystko, co uważane jest za fajne, traktowane jest jak świętość, niczym religia. Kiedy ktoś wprowadzi do szkoły trend noszenia np. butów Nike Air Max, to w ciągu tygodnia co drugie buty w ów placówce to właśnie te, żadne inne. No i oczywiście kiedy tylko wspomnę, że takowe obuwie mi się nie podoba, jestem wręcz niszczony przez gimnazjalistki. Dlaczego? Bo nie idę za trendami. Nie idę za stadem baranów. Jestem indywidualistą. Oczywiście nie robię też wszystkiego na przekór. Ale głównie cierpię przez wypowiadanie własnego zdania głośno, co albo kończy się publicznymi aferami lub naganą od nauczyciela. 

Nie chcę się wam przedstawiać osobistych informacji na mój temat. Chcę, abyście poznali mnie - jako bloggera. Jako mówcę. Jako kogoś, kto ma coś do przekazania. Czyli mogę powiedzieć trochę na temat moich cech charakteru. Chcę zachować anonimowość. Nie mam zamiaru pokazać mojej twarzy. Nawet nie chcę podać własnego imienia. Tylko dlatego, że chcę, aby ktoś skomentował to, co powiedziałem, nie to, kim jestem. W każdym razie, z czasem mnie poznacie bliżej i na to liczę. 

Mam nadzieję, że mój pierwszy post nie wyszedł tak tragicznie, chociaż moje wstępy zawsze są chujowe (tylko sobie schlebiam). Zapraszam do przyszłego czytania, dzielenia się opiniami i dyskusji ; )