Inna forma człowieka.

Nie żyję zbyt długo. Choć mimo wszystko, pewne małe osóbki powiedziały mi już "Dzień dobry" (ot oznaka starości!). Wciąż się kształtuję, muszę wybierać. Wybierać przyszłość. Myśleć przyszłościowo. Zamiast tego pojawia się niezdecydowanie i egzystencjalne rozmyślanie na temat tego, kim jestem, kim byłem, kim się stałem, kim będę. Z wielkim zamiłowaniem odpowiedziałbym sobie na wszystkie te pytania "Nikim!", lecz tak się bawić nie chcę. Muszę coś robić. Każdy musi coś robić. Nawet jeśli nie musi, to jeżeli robi, to znaczy, że chce. Ja też chcę. 

Mój wrodzony instynkt lenia i materialisty podpowiada mi, że tak naprawdę nie chcę nic robić, a chcę tylko pieniędzy. Mimo wszystko świadomość i wszystko inne mówią: "Skrajność! Jesteś w stanie robić, jak każdy inny!". Pytanie - co ja chcę robić? Póki żyję nie powiedział mi tego ani żaden psycholog, ani moja mama, ani mój tata, moi przyjaciele, ani nawet wszechwiedzący psychiatra. Odpowiedź zawsze ta sama, jeżeli inaczej brzmi - wciąż to samo dostaję. "Musisz sam na to wpaść!". Po pomoc uciekłem do ukochanego internetu. Eh, taaak, internet! Cudowny! Szukasz przepisu, masz przepis jak byk. Szukasz porady, dostajesz ją! Jednakże magiczna moc internetu kończy się, kiedy poszukuję odpowiedzi na pytania typowo rozmyśleniowe, egzystencjalne. Innej reakcji nie mam, jak tylko sławne, polskie kurwa mać. Internet albo podsuwa gówno warte testy pseudo-psychologiczne z ortografią na poziomie czwartej klasy (mówię jako mistrz ortografii, który poprawia każdego, lecz sobie nie da, możecie klękać!), oraz głosi niby mądrze "zamień hobby w pracę i pieniądze". Mądre. Mądre wywinięcie się od trapiącego pytania i zajebiste wyminięcie. Zaprawdę powiadam, przepiękna riposta, przepiękna! Jestem zgaszony. A internet wyłączony. Nie dał mi on nic prócz kolejnego pytania: "Jakie jest moje hobby i co mam z nim zrobić!?". Odruchowo odpowiadam sobie "Pisanie!". Bzdura jakich mało! Ani mnie to nie pochłania, po części wychodzi, dlatego też, kiedy ktoś typowo pyta mnie o jakieś hobby, zamiłowanie, pasję, odpowiadam, że pisanie, żeby nie było, że jestem człowiekiem, który nie ma jakiegokolwiek ciekawego życia. Czemu wychodzi po części? Cóż, kilka opowiadań, dwa czy trzy wygrane konkursy. Piszę, kiedy nie mam co robić i nie robię z tym nic, prócz nakładania na siebie kolejnych postanowień:
-Zacznę pisać częściej wiersze - TAKI CHUJ! 

-Zrobię bardzo przejrzysty, dokładny i szczegółowy plan następnej powieści - TAKI CHUJ! 

-Napiszę powieść, bo przecież tak bardzo mam coś do powiedzenia - TAKI CHUJ!

-Napiszę COKOLWIEK - TAKI CHUJ! 

Piszę, jeżeli się albo zmuszę, albo coś z zewnątrz mnie zmusi. Silna wena, zazwyczaj jakiś durny film robiący tak wielką sieczkę z mojego mózgu, że nagle zaczynam zachowywać się inaczej. 

Wracając do tematu, jakim jest moja przyszłość. Jeżeli już uznam pisanie jako moje hobby, a uznam pomijając wiele nieścisłości, to jaki czeka mnie zawód? Pisarz? Dziennikarz? Może nauczyciel? Kurwa mać, chcę coś osiągnąć! Chcę pieniędzy! Jako pisarz się nawet nie utrzymam, za rzadko piszę. Dziennikarz? Jestem zbyt subiektywny. Nauczyciel? Takie zarobki za taką robotę to moje kochane państwo może sobie wsadzić w tyłek. Wiem jedno - jeżeli skończę jako nauczyciel, lub policjant, świadczyć to będzie tylko i wyłącznie o tym, jak nisko upadłem. Jeżeli wakacje spędzę nad polskim morzem do którego mam bardzo blisko, zamiast nad morzem śródziemnym, lub karaibskim, to wiedzcie, że moja twarz błotu bliźnim. Aktualnie obstawiam po gimnazjum liceum z klasą o profilu humanistycznym. Jeżeli się uda (DAJ BOŻE) - medyczna, mimo, iż mój tęgi móżdżek takiego wysiłku nie zniesie. 

Nie wiem co mam robić w życiu. Tyle. Typowe zero. Tonę w rzece i płynę z prądem. Mimo iż wmawiam wszystkim, jaki to ja jestem ukierunkowany i jak bardzo wiem, co chcę robić w życiu, jestem nikim. Typowa próba wymuszenia respektu. Taka inna forma człowieka.